Skeinsi í DK

Maraþon!

2006-06-20T11:17:00.000-07:00

Í dag, þriðjudaginn 20. júní, hljóp ég maraþon. Maraþon á rætur sínar að rekja til Forn Grikklands en þar sem ég fylgdist ekki betur með í sögu veit ég ekki nákvæmlega hvað gerðist. Ég veit þó að það var sendiboði sem hljóp þessa vegalengd, 42,195 km., kom skilaboðunum áleiðis og dó (Það má nefna það að ég dó ekki).

Maraþonið var haldið á vegum skólans, allir nemendur hlupu, við vorum 5 sem hlupum maraþon, nokkrir hlupu hálfmaraþon og restin hljóp tíu kílómetra. Við hlupum hring í kringum skólann sem er nákvæmlega 1000 metrar. Ef þið sækjið reiknivél þá getið þið reiknað út að ég hljóp 42 hringi í kringum skólann sem er álíka spennandi og að keyra 42 hringi í stóra hringtorginu fyrir utan Háskólabíó (líkurnar á að æla eru þó stærri í maraþoninu). Allaveganna, ég náði markmiðinu mínu, sem var að klára hlaupið, og gerði það á 4 tímum, 20 mínútum og 37 sekúndum.
Það má til gamans geta að við söfnuðum peningum með hlaupinu. Fimm fyrirtæki hérna í bænum, ásamt öllum kennurunum í skólanum, gáfu alls 60.000 krónum sem fara svo "óskert" til Krabbameinsfélagsins.

Næsta markmiðið mitt er að læra að labba aftur og hugsanlega að horfa á England- Svíþjóð, Svíarnir þurfa á sigri að halda ef þeir ætla að forðast leik við ofureflið Þýskland! Atli og Snjólaug, munið að við erum búin að leggja undir!

Lifið heil,
Einar

ps. Ísland, 12 dagar

Myndablogg

2006-05-11T09:32:00.000-07:00

Ég googladi tau ord sem mér er ofarlega í huga tessa daganna og hér má sjá árangurinn:

Sólbrenndur:

Lanzarote:

Smelly (med pólska herbergisfélagann minn í huga):

Annars eru sjø dagar i Club La Santa.

Kv Einar

Syklalyf handa storum børnum...

2006-05-04T12:37:00.000-07:00

"Stop being such a big baby!" heyrir madur oft i Bandariskum biomyndum, tattum og i Bandarikjunum sjalfum. Ta er att vid ad fullordid folk se ad grenja eda hegda ser eins og tad væri barn. I gær for eg til læknis og læknirinn sagdi mer, og tetta er ekki svo oalgengt medal fullordinna, ad eg væri med barnasár. Litid sar a høkunni sem eg var buinn ad kroppa svo mikid i ad eg neyddist til ad setja plastur a tad svo ad sarid fengi nu einhvern timann ad groa. Tegar eg for til læknisins grunadi mig ad eg væri kominn med streptakokka sykingu i halsinn en svo var ekki. Barnid i mer orsakadi bolguna i halsinum og i kringum høfudid.

Nuna tarf eg ad gleypa syklalyf i trja daga i vidbot. Eg vonast til ad læra og troskast heilmikid a tessum tremur døgum, tvi a sunnudaginn vonast eg til tess ad geta kallad sjalfan mig fullordinn aftur. Rett i tæka tid til ad geta hegdad mer eins og barn alla helgina; horfa a teiknimyndir, spila tølvuleiki og borda mikid nammi, eda "venjuleg helgi" eins og Daniel Thomsen mundi orda tad.

Ekki meira i bili,
sljoar syklalyfskvedjur,

Einar ----- "Hann er sjukur, madur!"

Til þeirra sem eru í próflestri

2006-04-26T12:45:00.000-07:00

Mér varð hugsað til allra vina minna og vinkvenna sem sitja núna við skrifborðin sín og eru að læra fyrir vorprófin sem nálgast óðum! Þetta er undarleg tilfinning, þessi frelsistilfinning, sú staðreynd að ég geti eytt þeim mánuði eða meira sem ég venjulega eyði í próflestur, í íþróttir, tónlist, undanlandsferð og líklegast þrjár eða fjórar veislur. Ég ætla að reyna að telja upp þá hluti sem ég mun taka mér fyrir hendi á næstu vikum, þeim vikum sem þið, kæru vinir, munið eyða í próflestur.

Á morgun, fimmtudag, byrjar NIH West Coast Adventure Race, svipað og race-ið sem ég skrifaði um fyrir jól en núna er keppnin opin öllum "høj"skólum í Danmörku. Alls verða 38 þriggja manna lið, þar af níu frá skólanum mínum, þar af eitt liðið sem ég verð í. Keppnin byrjar annað kvöld kl. 19 og ættum við að koma í mark einhvern tímann frá 10-12 á föstudaginn. Ég reyni að skrifa um keppnina um helgina, því núna veit ég nákvæmlega ekkert hvað mun fara fram.

Á föstudagskvöld verða svo tónleikar/sýning með hóp sem kallar sig "Venter på far", samanstendur af fimm konum á besta aldri. Sýningin á víst að líkjast píkusögum. Spennó.

Á föstudaginn í næstu viku byrjar heimsóknarhelgi fyrir fyrrverandi nemendur. Það verður líklegast rólegt föstudagskvöld, kveikjum í bálinu, grillum sykurpúða og kassagítarinn tekinn fram. Á laugardeginum er einhver dagskrá sem nemendaráðið stendur fyrir og svo verður heljarinnar partý um kvöldið þar sem undirritaður á að spila á gítar ásamt, Jesper trommuleikara, Jens á bassa og Kristinna og Marlene skiptast á að syngja:) Við erum þó bara upphitunarband fyrir eitthvað stórt númer seinna um kvöldið en samt, við fáum hálftíma og gefum þessu 110%.

Eftir að gömlu nemendurnir kveðja verða tæpar tvær vikur í brottför. Áfangastaður: Club La Santa, Lanzarote. Kíkið á hlekkinn, ein mynd segir þúsund orð. Ef það er ekki nóg getið þið hlustað á Club La Santa lagið á meðan þið skoðið myndirnar:)

Jæja, svo þegar ég kem heim frá La Santa ættu flestir að vera búnir í prófum, þ.e. ef fólk þarf ekki að fara í endurtekningarpróf! Ég vona þó að enginn þurfi að standa í þeim sora.

Gangi ykkur vel í prófunum!
Einar

Langt um liðið!

2006-03-17T07:48:00.000-08:00

Kæra fólk!

Nú er ég aftur staddur fyrir framan tölvuskjáinn með von um að segja frá því sem gerist í lífi mínu í Danmörku. En því miður gerist allt of mikið svo hægt sé að segja frá því öllu saman og margt af því skemmtilegasta er mjög þróaður einkahúmor innan skólans og ég þyrfti ábyggilega að eyða helmingi fleiri orðum í að útskýra af hverju sagan er fyndin en það tæki að segja söguna. Svo er það auðvitað slúðrið. Enginn utanaðkomandi aðili myndi finnast gaman að lesa um slúðrið innan skólans, ykkur gæti ekki verið meira sama þótt að Susan hafi kysst Kesper síðasta fimmtudag þrátt fyrir að Jeppe hefði verið að veita henni gífurlega athygli sama kvöld eftir nokkurra daga "mér er alveg sama um þig" stæla. Svo get ég auðvitað sagt ykkur frá því sem gerist í sjálfu kennslustundunum, hvernig gékk að stjórna upphitun í badminton eða hvað margar gulrætur maður þurfi að borða til að samsvara kaloríufjölda í hálfum líter af bjór (1/2 kg, ef þið vilduð vita).

Því verðið þið, kæra fólk, að reyna að skilja að það er mjög erfitt fyrir mig að skrifa niður eitthvað sem ég haldi að þið hafið gaman að. Ég ætla samt að reyna, bara smá.

Í fyrradag byrjuðum við að æfa nýtt atriði sem meiningin er að við eigum að sýna í hálfleik handboltaleiks í Hobro um næstu helgi. Atriðið er byggt á þremur frægum dansmyndum, þeim Grease, Dirty Dansing og Saturday Night Fever. Sjálfur verð ég í hlutverki svertingja í Saturday Night Fever, kominn með svokallaða "míkrófón" hárkollu og allar græjur. Ég geri ekki mikið annað en að dansa mjög einfaldan dans sem inniheldur þó frægasta dansmove allra tíma(þetta með hendina á ská upp). Annars held ég að atriðið verði mjög flott og er ætlunin að sýna atriðið á landsmóti DGI í sumar fyrir framan 30-40 þúsund manns!

Í eitt af fyrstu bloggunum skrifaði ég um erfiðleika mína með dönsku tunguna fyrstu dagana hérna í DK og hef fengið það óþvegið frá sumum Dönunum þegar ég mismæli mig á dönsku. En Danir eru nefnilega ekkert skárri, í ensku allaveganna. Í síðustu viku voru international krakkarnir (ódönskumælandi nemendurnir) með international dag í skólanum og kynntu okkur fyrir ýmsri erlendri menningu s.s. pólskri matargerð sem pólsku nemendurnir sjálfir elduðu. Svo ætlaði Carsten, einn Daninn, að segja Tomaszi sem eldaði að hann væri góður kokkur, svo Carsten klappaði honum á öxlina og sagði hátt og skýrt:

,,Tomasz, you are a good cock!"

Ekki fleira að sinni,
Einar

Kominn aftur...

2006-01-17T06:57:00.000-08:00

Jæja, gott fólk.
Þá er ég kominn aftur til DK í hinn frábæra skóla NIH! Núna bý ég í þriggja manna herbergi ásamt einum frá Köben og öðrum frá Varsjá, Póllandi. Ég er ekki alveg viss um hvor þeirra er erfiðara að skilja en ég er 100% viss um að Pólverjinn lykti verr og hrýtur hátt. Verð að drífa mig í tíma.

Hilsen, Einar

Heim a klakann

2005-12-16T03:05:00.000-08:00

Sæl verid tid. Eg a flug heim fra Køben eftir ruma 8 tima. Eg er staddur i Brønderslev, litlum 500 km fra Kastrup, og lestarverdir i Danmørku hafa akvedid ad fara i verkfall. Stress.

Einar

Heimferð frá Hejlsminde

2005-12-08T04:41:00.000-08:00

Fyrir nokkrum vikum síðan var U-19 lið TBR í keppnisferð í Danmörku. Ég fór að sjálfsögðu að hitta liðið og keppa sjálfur. Það er nú ekkert í frásögur færandi en heimferðin mín var ansi skrautleg. Hér er sú saga:
Heimferðin hófst á mánudagsmorgni klukkan 6:00, eftir fjögurra tíma svefn, þegar Sigfús keyrði mig frá sumarhúsinu í Hejlsminde til lestarstöðvarinnar í Fredericia. Þegar ég kom á lestarstöðina var klukkan 6:48. Ég staulaðist inn, örmagna af þreytu og sá, mér til ómældrar gleði, að fyrsta lestin til Brønderslev hafði farið tveimur mínútum áður. Því settist ég niður og beið eftir næstu lest sem átti að koma klukkan 07:14. Klukkan 07:05 tilkynnti kallinn í hátölurunum mér að lestin mín væri um það bil 5 mínútum of sein sem þýðir yfirleitt að hún er 5-10 mínútum of sein og verður seinkuð ennþá meira þegar á liði ferðina. Svartsýni mín var þó óþörf þar sem lestin kom aðeins þremur mínútum of seint og ég fékk gott pláss í lestinni við hliðina á lítillri taílenskri konu sem stundi og hraut í svefni sínum.
Ég öðlaðist nýja bjarstýni aftur þegar ég sat og horfði á sólina rísa yfir Vejle fjörðinn. Sú bjartsýni fékk duglegt spark í hausinn þegar lestin stoppaði rétt fyrir utan Vejle, fyrstu stoppistöðina, og nýr kall tilkynnti í hátalarakerfinu að einhver vitleysingur hefði fest bílinn sinn á lestarteinunum og yrði lestinni seinkað um 10-20 mínútur. Að þessu sinni varð töfin ekki styttri en ætluð heldur varð hún akkúrat 20 mínútur. Svo hélt lestin áfram ca. 400 metra og stoppaði í Vejle.
Frá Vejle hélt lestin áfram norður til Århus. Århus er nokkuð stór borg, þriðja stærsta í Danmörku, og margir á leið þangað í vinnu og skóla. Allir farþegarnir litu áhyggju fullir í loftið þegar kallinn í hátalarkerfinu byrjaði að tjá sig aftur en flestir, ég var EKKI meðal þeirra, gátu andað léttar þegar kallinn tilkynnti að vegna tafanna héldi lestin ekki áfram norður frá Århus og þyrftu farþegar á leið lengra norður en Aalborg, þ. á m. ég, að bíða í Århus í ca. hálftíma eftir næstu lest. Lestarstöðin í Århus var ekki sú þrifalegasta, lyktaði af bjór, sígarettum og ælu enda var helgin nýbúin. Ég nennti ekki að bíða í hálftíma eftir næstu lest í Århus og ákvað að taka Lyn toget til Aalborg og bíða frekar þar eftir næstu lest lengra norður.
Lestin til Aalborg kom eftir aðeins nokkrar mínútur og mér til mikillar ánægju lyktaði hún öllu betur en lestarstöðin. Mér til frekari ánægju þá rann upp fyrir mér að ég hefði tekið ”lyn” lestina, þ.e. hraðlestina, sem stoppar aðeins á þremur stöðum á milli Århus og Aalborg í stað ca. 15. Svo kom rúsínan í pylsuendanum, lestarvörðurinn sem skoðaði miðann minn spurði mig hvort ég hefði orðið fyrir þessum töfum í Vejle. Ég svaraði játandi. Hún leit áhyggjufull á mig, skrifaði niður sætisnúmerið mitt og hvarf aftur. Hún kom skömmu seinna með annan lestarvörð sem hún sagði myndi hjálpa mér að komast alla leið til Brønderslev. Hann var nefnilega sjálfur á leiðinni norður og í kringum fimm aðrir farþegar hraðlestarinnar. Því hafði lestarfélagið pantað leigubíl handa okkur. Bjartsýnin mín var ennþá blá og marin og því spurði ég hver ætti að borga leigubílinn. Að þessu sinni fékk svartsýni mín högg á kjaftinn þegar lestarvörðurinn sagði að lestarfélagið myndi auðvitað borga. Loksins virtust hlutirnir að ganga upp hjá mér. Ég fékk mér sæti í fína leigubílnum fyrir utan lestarstöðina í Aalborg og þurfti ekki einu sinni að segja bílstjóranum hvert ég væri að fara, hann sagði bara ” Brønderslev, ikke?”. Hann keyrði mig alla leið að dyrum á skólanum og var ég kominn heim klukkan 10:43, ca. 40 mínútum seinna en ég gerði upphaflega ráð fyrir.
Mér varð þó ekki hlátur í hug þegar ég kom inn á herbergið mitt og sá að Kenneth herbergisfélaginn hafði fært rúmin okkar saman til að hann gæti gist í rúmunum saman með kærustunni sinni, nakin. Ég kom of seint til að ná morgunmatnum sem hafði verið frá 9-10 og neyddist því til að borða flatkökurnar og hangikjötið sem mamma hafði sent með Daníeli B. Thomsen. Ég náði því miður ekkert að sofa áður en tímarnir byrjuðu og fór ég illa sofinn í cooper test (hlaupapróf), max test í lyftingarherberginu og svo floorball leik á móti meistarflokki kvenna.
Ég svaf vel næstu nótt.

Trjáklifur í Malmö

2005-12-02T20:13:00.000-08:00

Ég er hættur að nenna að skrifa heilu ritgerðirnar um það sem ég geri hérna í skólanum, það er einmitt ein af ástæðunum fyrir því að ég fór til Danmerkur var að þá þyrfti ég ekki að skrifa fleiri ritgerðir. En allaveganna, ég ætla að skrifa í stuttu máli um puttaferðalag sem þrjár stelpur úr skólanum og ég fórum í fyrir tveimur mánuðum.

Sagan byrjar á mánudegi, á fyrsta degi þemavikunnar sem var í byrjun október. Þemað var hið góða líf og var öllum nemendunum skipt í fjögurra manna hópa sem áttu sjálf að ákveða dagskrá sína næstu tvo dagana. Eina skilyrðið var að við mættum ekki vera í skólanum eða á skólalóðinni og ættum helst ekki að skipuleggja neitt heldur bara gera það sem okkur dytti í hug hverju sinni. Við fengum 50 danskar krónur á haus en fengum að smyrja nesti þriðjudagsmorgun. Hópurinn minn sem samanstóð af Pernille (DK), Birgitte (NOR), Monika (POL) og mér og vorum á einu máli að við ættum að fara á puttanum eitthvert. Við settum okkur það markmið að komast til Kaupmannahafnar (ca. 460 km). Hér er ferðasagan okkar (það er ágætt að hafa kort af DK, t.d. þetta):

Þriðjudagur:

9:12 Leggjum af stað.
10:03 Fáum far til Aalborg.
10:30 Koma til Aalborg.
12:30 Fáum far til Vejle með stuttu stoppi i IKEA í Århus.
14:45 Koma til Vejle
14:58 Fáum far til Fredericia
15:15 Sami bílstjórinn ákveður að keyra okkur til Odense:)
16:22 Sami klikkaði bílstjórinn ákveður að keyra okkur yfir brúnna til Sjálands:)
17:30 Koma til Sjálands.
17:31 Fáum far til úthverfis Kaupmannahafnar
18:07 Komum til úthverfis Köben. Ákváðum að reyna að komast til Malmö, Svíþjóð.
18:37 Gamall Dani segir okkur ad enginn Svíi keyri þar sem við vorum, keyrir okkur á annað exit á hraðbrautinni.
18:40 Komum að Svíaexitinu
19:10 Fáum far á bensínstöð nálægt brúnni til Svíþjóðar þar sem exitið var ekki að virka
19:16 Komum á bensínstöðina.
19:18 Fáum far, í tveimur bílum reyndar, til Malmö!
19:47 Komum til Malmö, hringi í Láru, vinkonu mömmu sem býr í Malmö, og hún sækir okkur.
19:55 Trjáklifur í Malmö.
20:10 Lára býður okkur upp á pizzu og kók. Keyrir okkur seinna yfir brúna til Köben.
21:55 Jesper, kærasti Pernille, sækir okkur á bensínstöð í Köben og fer með okkur í smáskoðunarferð um Kaupmannahöfn, Litla haffrúin og allt það... hljómar svolítið korný en var samt mjög gaman.
22:00 Jesper keyrir okkur heim til Pernille í Allerød.
22:25 Komum heim til Pernille þar sem við sváfum um nóttina.

Miðvikudagur:

08:10 Vöknum við ilm nýbakaðs brauðs sem Jesper hafði keypt í bakaríinu handa okkur.
09:00 Jesper keyrir okkur á bensínstöð við hraðbrautina svo við getum haldið áleiðis heim.
09:35 Komum á bensínstöðina og byrjum að húkka.
10:40 Fáum far til Kolding!
12:45 Komum til Kolding.
12:46 Uppgötvum að við erum í iðnaðarhverfinu og næstum engir bílar á leið út á land!
14:50 Fáum far til Velje! (á þessum tíðspunkti höfðu þrír bílar stoppað áður en vildur aðeins taka tvo upp í. Ég og Birgitte vildum skipta hópnum eftir bíll númer tvö hafði stoppað en það vildu hinar stelpurnar ekki. Birgitte varð mjög reið og varð til þess að Pernille felldi tár. Þær sættust nú samt fljótlega eftir á og hélt förin áfram).
15:05 Komum á bensínstöð í Vejle.
15:06 Fáum far til Aalborg.
16:20 Komum til Aalborg(á besta tíma, allir á leið heim úr vinnu!)
16:41 Fáum far til Brönderslev!
16:55 Komum til Brönderslev, byrjum að labba síðustu tvo kílómetrana að skólanum.
17:03 Fáum far síðustu 400 metrana að skólanum með manni sem hafði farið vitlausa leið og var að leita að strandbæ 20 km í burtu:P
17:05 Komin heim, heil á höldnu, öll með stærðarinnar bros á vör sem sat þar næstu tvo daga samfleytt:D

Ég veit ekki nákvæmlega hversu marga kílómetra við fórum á puttanum þessa tvo daga, ca. 1050-1200. En meginatriðið er að við fengum öll einhverja bestu upplifun í lífi okkar og mynduðum góð vinabönd í leiðinni. Það má segja að okkur hafi tekist að lifa í "núinu", við hugsðum aldrei fram í tímann, hvað við ætluðum að gera um helgina eða neitt í þeim dúr, hugsuðum bara um að fá næsta bíl til að stoppa. Þúsund þakkir til allra þeirra sem hjálpuðu okkur, eru vel á annan tug manneskja. Ég vildi gjarnan segja frá öllum manneskjunum sem keyrðu okkur, þau voru öll mismunandi en þó eins að því leyti að þau stoppuðu fyrir okkur!

p.s. Ef þið viljið heyra meira um þær manneskjur þá bendi ég fólki á að ég verð heima frá 16. des - 8. jan.

24 tíma Adventure race, annar hluti

2005-10-15T07:46:00.000-07:00

Við komum til Løkken kl 19.30 og áttum bara að bíða og safna kröftum þangað til hin liðin kæmu. Hin liðin voru ekkert að flýta sér um of og kom síðasta liðið inn kl. 21.45. Það lið fékk smápásu og var haldið af stað aftur kl. 22.30.

Verkenfið var að fara niður á strönd í byrgi frá seinni heimsstyrjöldinni sem lágu dreift um ströndina og finna plastpoka með hvítu óþekktu efni í og litlar keilur með kóðum á sem var búið að koma fyrir þar. Fyrir hvern poka og kóða sem þú fannst fékk liðið tímabónus. En á ströndinni voru einnig kennarar og hjálparar, sumir í endurskinsvestum en aðrir klæddir í svörtu, sem áttu að reyna að fanga okkur. Það var nett spúkí að fara inn í seinni heimstyrjaldar virki í kolniðamyrkri með eitt lítið vasaljós vitandi að inni í þeim gæti verið svartklæddur maður að reyna að fanga þig. Liðið mitt náði tveimur pokum og sex kóðum en Michala var tekin til fanga og misstum við því allan tímabónus. Þegar þessi hluti var búinn, um kl. 00.30, var hlé til kl. 05.00. En við áttum að hittast kl. 05.00 í öðrum bæ ca. 15 km í burtu og höfðum sem farartæki eitt hjól og tvö pör af línuskautum. Við gátum valið milli tveggja staða til að sofa á, annars vegar í byrgjunum á strödinni en kennararnir höfðu sett inn nokkur ljós og það var þurrt þar inni (það hafði rignt aðeins fyrr um kvöldið) og hins vegar í bænum þar sem við áttum að fara af stað kl. 05.00. Ég var mjög spenntur fyrir því að sofa í byrgjunum en stelpurnar voru á öðru máli. Þið sem hafið reynt að mæla á móti tveimur stelpum vita að þú gætir alveg eins verið að rífast við vegg. Því fórum við af stað, ég á línuskautum, út í nóttina í leit að þessum litla bæ. Það voru 14 kílómetrar til þessa bæjar og voru einu vegirnir óupplýstir og holóttir sveitavegir sem gerðu línuskatun erfitt fyrir. Þegar við loksins komum á áfangastað fann ég fyrir fótunum á mér að undanskildum hælunum sem voru orðnir blöðróttir. Við sváfum í litlu ,,tjaldi"(stór plastdúkur sem var strekkt frá toppi grindverks til jarðarinnar nokkra metra í burtu) sem kennararnir höfðu sett upp og vorum komin ofan í svefnpoka um kl. 02.30. Ekkert okkar svaf almennilega, það var mikil umferð á fólki að koma inn sem hafði verið hægfarara en við og svo lágum við auðvitað bara á jörðinni, ekki ákjósanlegasta undirlagið.

Kl. 05.00, þreytt, illa sofin og eilítið pirruð (hvort á öðru) fengum við þær upplýsingar að við ættum að róa kanó, upp í móti straumnum þangað til að við kæmum að brú þar sem kennararnir biðu eftir okkur. Við róuðum í kolniðamyrkri með aðeins eitt vasaljós til að vísa leiðina og má segja að á kanóbátnum hafi þolinmæði mín gagnvart Michalu þrotið. Hún var með mjög ákveðnar skoðarnir á því hvernig ætti að róa bátnum og byrjaði að öskra eins og brjálæðingur ef maður var sekúndubroti of seinn að fylgja eftir skipunum hennar sem hún kallaði svo hátt svo öll hin liðin gætu heyrt. Svo þegar hún stýrði bátnum (hún var í stýrimannssætinu) í bakkann kenndi hún mér um fyrir að hafa ekki tekið nóg á því í róðrinum. Það var þá sem ég tók litla syrpu og sagði, frekar hátt reyndar, að við Anette hefðum lagt á okkur ýmislegt fyrir hana í þessari keppni en að við myndum ekki þola skítkast vegna þess að við róuðum ekki nóg, því við rérum eins og við ættum lífið að leysa. Þá róaðist Michala, hætti öskrinu og við rérum bara. Við rérum í næstum því tvo tíma þangað til að við komum að brúnni með kennurunum. Þegar við vorum komin á fast land aftur þá baðst ég Michalu afsökunar á því að hafa misst þolinmæðina gagnvart henni sem hún afsakaði en hún var ekki á því að biðjast afsökunar á því að hafa verið með valdabrjálæði á bátnum eða þakka okkur fyrir að hlaupa 11 km á strönd og línuskauta 14 km meðan hún hjólaði. En ég vissi að það var lítið eftir og ákvað að láta allan frekari pirring bíða betri tíma.

Kennararnir sögðu að næsti áfangastaður væri skólinn og ættum að fara þangað á tveimur jafnfljótum. Michala sagðist ekki geta hlupið sökum magaverks og géngum við því áleiðis. Við spöruðum þó nokkrar mínútur á því að laumast yfir kartöflugarð í stað þess að labba í kringum hann. Við vissum að við vorum í ca. níunda sæti eftir róðurinn en sáum engin önnur lið, hvorki fyrir framan okkur né aftan. Það gerði það að verkum að við vorum ekkert að flýta okkur að ná öðru liði eða að flýta okkur til að halda forrystu, þangað til að allt í einu sáum við þrjú lið sem höfðu tekið fram úr okkur í róðrinum koma gangandi en þau höfðu farið vitlausa leið. Þá fylltumst við öll eldmóði, meira að segja magaverkurinn hennar Michalu hvarf og við byrjuðum að skokka áleiðis til að halda nýfengnu hærra sæti. Þegar við komum að skólanum beið okkar eitt síðasta verkefni, það var að einn liðsmaður átti klifra upp einn af þremur klifurstaurum sem standa við skólann, einn 6 m., annar 14 m. og sá þriðji 16 m og svo standa upp á þeim og kalla nöfn liðsmanna og liðsnúmer. Þegar við komum að staurunum var eitt lið að græja mann til að klifra 6 metra staurinn og annað lið að bíða eftir því að komast að sama staur. Við ákváðum því að byrja strax á 14 metra staunum og var ég valinn til þess að klifra. Klifrið gékk mjög vel enda hef ég klifrað mikið í Adventure síðustu tvo mánuði og þegar ég kom upp á topp og sagði nöfnin okkar og liðsnúmer þá var liðið sem var á litla staurnum nýbúin og hitt liðið enn þá að bíða. Klukkan var 07.55 þegar tíminn okkar var stoppaður okkur öllum til mikillar ángægju og gleði. Michala var þó ekki á því að fagna með okkur Anette því hún vildi drífa sig að ná 08.57 lestinni til Kaupmannahafnar og segja kærastanum sínum allt frá ferðinni. En ég og Anetta fögnuðum heldur ekki svo lengi saman því að eftir morgunmat kl. 10 þá drifum við okkur upp í rúm og undir sæng(þó sitthvort rúmið og sængin) og sváfum lengi og dreymdum drauma um allt sem við sáum og upplifðum á þessum 24 tímum(eða þar um bil).

Opinberar vegalengdir sem við ferðuðumst (útgefið af skólanum):

Á hjóli: 16268 m
Á fótum: 29437 m
Á línuskatum: 14706 m
Á kanó: 12721 m
Alls: 73132 m

p.s. Michala hefur ekki enn þá beðist afsökunar fyrir framferði sitt eða þakkað okkur Anette fyrir okkar framlag og hjálpsemi og heldur hún áfram að hegða sér eins og eigi skólann, mér og öðrum nemendum til mikillar mæði.

24 tíma Adventure Race, fyrsti hluti

2005-10-13T19:30:00.000-07:00

Á fimmtudaginn fyrir tveimur vikum síðan, þ.e. þann 29. september, þá stóð skólinn fyrir (næstum) 24 tíma Adventure Race. Skipt var í þriggja manna lið eftir því í hvaða fögum maður er í. Ég lenti í liði með Anette (NOR) og Michala (DK) sem eru með mér í fagi sem heitir einmitt Adventure. Því miður hefur Michala átt við þunglyndi að stríða og var ekki alveg upp á sitt besta þennan dag en samt sem áður lagði hún sig alla fram. En víkjum aftur að keppninni...

Þennan fimmtudagsmorgun, rétt rúmlega klukkan níu að staðartíma, lögðu alls 14 lið af stað, óafvitandi hvað biði þeirra. Keppnin byrjaði á hjólum og áttu liðin að finna bóndabæinn Møllergård. Gæfan snéri okkur strax í óhag eftir tvo kílómetra þegar það kom í ljós að afturdekkið á fimm gíra hjólinu hennar Michala(ísl. beyging: Michölu eða Michalu) var sprungið. Til að halda tempóinu gangandi ákvað ég að láta Michala hafa hjólið mitt og ég hjólaði restina af leiðinni(7-8 km) á fimm gíra hjólinu með sprungna dekkið. Þegar við fundum svo loksins Møllergård biðu okkar fjögur verkefni. Fyrst áttum við að fylla fötu með vatni úr nálægum skítugum skurði en allt vatn þurfti að fara í gegnum lítið plastglas. Þannig að ég stóð á trjágrein ofan í fyrrnefnda nálæga skítuga skurðinum og fyllti tvo brúsa í senn af vatni sem stelpurnar helltu svo ofan í glasið og svo ofan í fötuna. Gæfudísin var greinlega búin í kaffipásunni því greinin sem ég stóð á brotnaði undan þunga Johnnis þegar hann steig á hana á eftir mér. Næsta verkefni var að skjóta niður þrjár blöðrur með loftriffli. Það gékk eins og í sögu nema hvað að ég fékk smá marblett undir auganu eftir kíkinn því byssan hrökk til baka þegar ég skaut. Í verkefninu sem á eftir kom fékk ég fínan markmannshokkíhjálm umvafinn gráu teipi því ég átti að hjóla í gegnum þrautabraut, blindandi. Stelpurnar áttu að stýra mér með orðum og klappi, sem gat þó verið svolítið ruglandi, því stundum heyrði ég klappið til hægri við mig og átti að elta það en það var samt verið að kalla VINSTRI, VINSTRI!!! Fjórða og síðasta verkefnið við Møllergård var að síga niður 15 metra háan turn. Það verkefni leysti Michala með mikilli snilld og þegar hún kom aftur niður á jörðina héldum við ferðinni áfram en að þessu sinni á kanó.

Kanótúrinn var vægast sagt mjög skrautlegur. Til að byrja með sat ég baka til og stýrði bátnum niður mjög mjóan læk. Eftir fimmta áreksturinn minn við bakkann þá skiptum við Michala um pláss og hún stýrði okkur restina af leiðinni með aðeins betri árangri. En þessi kanótúr virtist vera endalaus, við höfðum kort af leiðinni og vissum hvar áfangastaðurinn var en gerðum þó okkur ekki grein fyrir hve löng leiðin virkilega var. Ég held að við höfum róað í ca. þrjá tíma áður en við komum að brúnni þar sem við fórum upp úr. Það var þó engin sæla sem beið okkar. Við þurftum nefnilega að bera kanóinn tvo km. sem reyndist erfiðara en halda mætti. Við náðum þó að skila af okkur kanónum og héldum svo af stað á tveimur jafnfljótum. Við vissum að næsti áfangastaður var "breakpoint", þ.e. hvíldarstaður þar sem við mundum fá smápásu, snæða lítinn matarbita og safna kröftum. En á þessarri leið frá kanóbátnum að hvíldarstaðnum var Michala mjög niðurdregin og gat ekki hlupið. Anette og ég náðum þó að hressa hana aðeins og hún byrjaði að hlaupa í skömmtum, þ.e. hlaupa 100 metra, labba 100 metra, hlaupa 100 metra o.s.fr. Við misstum tvö lið fram úr okkur á þessari leið og vorum lið númer níu til að koma að hvíldarstaðnum.

Eftir að hafa snætt smábita þá biðu okkar þrjú verkefni á hvíldarstaðnum. Hið fyrsta var að klífa reipi sem var bundið fast við trjágrein í nokkurra metra hæð, svo áttum við að púsla púsluspil og svo fara í gegnum þrautabraut sem samanstóð af reipbrúum milli trjáa. Svo þegar við vorum búin að þeim verkefnum fengum við smápásu þangað til að öll hin liðin voru komin og þau búin að leysa verkefnin.

Um 14:00 leytið voru við send af stað, að þessu sinni á línuskautum. Leiðin lá að skógi við ströndina einhverja 5-6 kílómetra í burtu. Það var gaman að sjá suma krakkana standa á línuskautum í fyrsta skipti í lífinu, sem betur fer hafði liðið mitt aðeins meiri reynslu á þessu sviði en mistök við kortalestur af minni hálfu kostaði okkur (og tveimur öðrum liðum sem eltu okkur) nokkrar mínútur. Í skóginum áttum við að fara í ratleik, ekki með skemmtilegu frumlegu orði eins og á sumarnámskeiðum TBR, heldur með klippikorti, meira eins og að stimpla sig inn í vinnuna á sumrin í TBR. En þessi ratleikur teygði sig í meira en 4 kílómetra með 12 póstum. Anette var mjög góð í að lesa í vísbendingarnar og finna póstana en hún hafði haft fag í skólanum sínum í Noregi sem hét "orientering" og sparaði okkur dýrmætan tíma.

Þegar við vorum búin í skóginum lá leið okkar til sjávarbæjarins Løkken, marga, marga kílómetra í burtu. Fyrst fengum við öll hjól. Ég hjólaði á lindekkjaða hjóli Michalu sem að þessu sinni var ekki svo slæmt þar sem við hjóluðum á ströndinni. En við hjóluðum og hjóluðum þar til við komum að næstu verkefnastöð, ekki Løkken en staður á ströndinni mitt á milli þess og skógarins. Á þeirri stöð fækkuðum við fötum og hentum okkur í sjóinn í leit að golfboltum sem áttu að gefa okkur tímabónus allt að hálftíma fyrir hvern fundinn bolta. Við fórum út í sjóinn öll þrjú en fengum ekkert upp úr krafsinu nema blautar nærbuxur og sand í skóinn. Næst var okkur sagt að grafa upp úr sandinum fimm golfbolta sem við og gerðum á mettíma. Okkur var verðlaunað með því að taka af okkur tvö hjól og sagt að halda áfram til Løkken. Þar sem Michala treysti sér ekki til að hlaupa strax þá byrjaði hún að hjóla og við Anette hlupum. Svo var meiningin að við Michala myndi hjóla langt áfram, skilja svo eftir hjólið og hlaupa áfram, svo myndi Anette taka hjólið, hjóla langt áfram, skilja eftir hjólið og hlaupa áfram og svo myndi ég taka hjólið o.s.fr. En, þar sem Michala hjólaði álíka hratt og ég hljóp og þegar hún var ekki á hjólinu þá gékk hún í stað þess að hlaupa, þá endaði ég með að hlaupa alla leiðina (11.2 km) og Michala hjólaði næstum því alla leiðina, leyfði Anette að hjóla ca. 1 km. En við komumst þó alla leið til Løkken þar sem var "breakpoint" númer 2...

Stutt hár

2005-09-23T19:19:00.000-07:00

Þakkir til Jespers, tvítugs nema hér við skólann, sem þreytti frumraun sína sem hárgreiðslumaður á höfðinu á mér. Ég hef ekki verið svona stutthærður síðan um jólin í tíunda bekk.

Til Snjólaugar sem "klukkaði" mig:
Ég æfi badminton.
Ég er í íþróttalýðháskóla í Danmörku.
Ég er utanskóla nemi í MR.
Ég er hræddur við Gísla tannlækninn minn.
Ég mun aldrei taka þátt í svona asnlegheitum aftur.

Hilsen

Chamonix, Frakklandi

2005-09-12T09:01:00.001-07:00

Í gær kom ég heim úr sannkallaðri ævintýraferð til Chamonix í Frakklandi. Það er kannski smáafsökun fyrir ad hafa ekki bloggað síðustu vikur en nú bæti ég upp fyrir það. Sunnudaginn 4. september sl. lagði allur skólinn af stað í tveggja hæða rútu á leið til smábæjarins Chamonix í 1050 metra hæð við rætur Mt. Blanc, hæsta fjalli V-Evrópu. Ferðin tók u.þ.b. 24 tíma en við runnum í hlað á hótelinu rétt fyrir kl. 9 mánudagsmorgun. Þar sem flestir sváfu illa eða ekki (ég svaf á gólfinu) þá ákváðum herbergisfélagar mínir og ég að það væri best að leggja sig í klukkutíma eða fimm. Svo var haldið á McDonalds áður en verslað var inn í kvöldmatinn. Jonas, einn herbergisfélaginn minn (við vorum 6 í herberginu), eldaði ofan í okkur dýrindiskvöldmat en hann hefur einmitt unnið sem kokkur síðustu tvö árin:) Svo var haldið snemma í háttinn enda stór dagur framundan.
Á þriðjudaginn mæting kl. 8:00 og haldið af stað í fjallgöngu upp á Tet Blanc (ca. 3500 m). Við keyrðum fyrst smá spöl að lyftu sem flutti okkur upp úr 1050 m í 1800 m. Þaðan löbbuðum við að skálanum Albert í 2700 metra hæð. Eftir hádegismat með Alberti fórum við á jöklanámskeið, þar sem við lærðum að nota ísgadda, mismundandi leiðir að ganga upp og niður jökul og ísklettaklifur. Við fengum svo kvöldmat í Albert: grænmetissúpu, kanínukjöt og kúskús-, eggja-, smjör- og kartöflustöppu. Eftir þessa dýrindismáltíð háttuðum við okkur í köldu rúmin í kjallara Alberts. Ég átti svolítið erfitt með svefn því að Thomas, einn leiðsögumaðurinn, hraut svo hátt en það fór verra fyrir þeim sem fengu rykofnæmi og þurftu að sofa frammi á gangi.
Kl. 5:00 á miðvikudagsmorgun fegnum við undarlegasta morgunmat sem ég hef fengið: þurrt baguette brauð með smjöri eða sultu og svo val milli kaffis, tes og heits súkkulaðis. Svo héldum við af stað upp úr 6:00 í kolniðamyrkri í von um að finna Tet Blanc. Eftir tæpa sex tíma göngu í misgóðu veðri og yfir misstöðug undirlög komumst við á Tet Blanc tindinn! Þó stöldruðum við aðeins við í þrjár mínútur vegna þess að það var of kalt, rétt nokkrar myndir teknar og svo haldið af stað aftur niður. Gangan niður var mun auðveldari og vorum við komin aftur til Chamonix (1050 m) um þrjúleytið.
Öllum fimmtudeginum eyddum við í river rafting. Eftir að hafa komið mér fyrir í einum bátnum eyddi leiðsögumaðurinn drjúgum 15 mínútum í að útskýra öryggisreglur um borð á frönsku. Svo þegar kom í ljós að ekkert okkar skildi frönsku þá gaf hann skít í það og við héldum af stað. Þetta byrjaði allt mjög sakleysislega en eftir 100 metra siglingu stýrði leiðsögumaðurinn okkur viljandi á klett og svo lét okkur hvolfa 15 metrum frá stórum flúðum. En eftir það vorum við fær í allan sjó (eða ár). Við sigldum í góða þrjá tíma með stuttu hléi til að stökkva fram af klett út í vatnið. Eftir hádegismat, þar sem einn leiðsögumannanna fékk sér nokkra kalda, héldum við aftur á stað. Í seinni ferðinni klesstum við á fimm kletta, veltum tvisvar, stukkum fram af hærri kletti og létum okkur svo renna í gegnum flúðir. Í stuttu máli sagt, geðveikt gaman:)
Fyrir hádegi á föstudaginn hjóluðum við á fjallahjólum um hæðir Chamonix. Við klifum ótrúlegustu brekkur og fórum svo aftur niður þrönga stíga á ótrúlegum hraða. Okkur var reyndar hótað af einum íbúa Chamonix sem sagði að hjólastígurinn sem við værum á væri ekki ætlaður hjólum. Anywho... Eftir þriggja tíma hjólatúr lá leið okkar að 30 metra klettravegg þar sem við eyddum seinni hluta dags. Reyndar vorum við flest svo uppgefin eftir hjólatúrinn að við klifruðum aðeins tvisvar eða þrisvar en það var samt mjög gaman, sérstaklega þegar maður komst fyrstur upp hæsta reipið af fjórum;) Síðar um kvöldið gerðist ég svo frægur að elda ofan í herbergisfélaga mína, dýrindis pasta með kjötsósu. Fullsödd og sæl héldum við svo á lokahóf. Þar fengum við að sjá myndir sem leiðsögumennirnir tóku sem og ýmis videoklip. Síðan var dansað villt fram eftir nóttu sem við sáum eftir daginn eftir...
Því á laugardagsmorgun þruftum við að vakna kl. 8:00 og taka til í íbúðinni okkar sem og pakka og vera klár til að fara kl. 10:00. Rútuferðin var heldur róleg enda allir vel þreyttir eftir annasama viku. Rútuferðin gékk hratt fyrir sig enda horfðum við á DVD myndir alla ferðina. Áður en við vissum af var klukkan orðin 8 sunnudagsmorgun og við fyrir utan skólann í Brønderslev. Allir voru þreyttir en sælir að komast í eigin rúm. Restin af deginum eyddum ég ásamt norsku stelpunum að horfa á Friends.
En þessi ferð var hreint mögnuð í alla staði og get ég án efa sagt að ég breyttur maður eftir þessa ferð. Ég hugsa hlýtt til Chamonix og vona að ég geti heimsótt litla bæinn aftur í náinni framtíð.

Allt ad gerast

2005-08-20T08:44:00.000-07:00

Eg er nykominn heim fra austurstrønd Jotlands tar sem betri helmingur skolans, sa helmingur sem ekki for heim til sin tessa fyrstu frihelgi, eyddi deginum. Tetta var kærkomin hvild eftir mjøg erfida fyrstu "almennu" vikuna eins og Danirnir segja.

Eg for a fyrstu badmintonæfinguna mina hja BBC, Brønderslev Badminton Club, sl. fimmtudag. Hun var med teim erfidari sem eg hef farid a en hun fra 8 um kvøldid til 10 en eg hafdi verid a badmintonæfingu i skolanum fra 2-5 fyrr um daginn. I gærmorgun vaknadi eg med marbletti a lærunum. Ofreynsla? Måske.

Tad er of margt buid ad gerast fra tvi eg bloggadi sidast til ad eg geti skrifad um tad allt tannig ad eg ætla ad segja fra tvi sem stendur upp ur. Tad sem tronir a toppnum er an efa Ålborgarferd okkar Jespers, Anders, Dennis og Hans. Vid løgdum af stad a bil Dennis sem er a stærd vid fyrsta farsimann snemma sidasta føstudagskvøld. Leid okkar la "i Gaden" eins og Daninn segir en Gaden er ca. hundrad metra løng gata med eingøngu børum, skemmtistødum og einum pizzustad. Crazy Daisy, adalskemmtistadurinn her i Brønderslev, følnadi i samanburdi vid stadi a bord vid Manhattan og Spirits of America sem standa vid Gaden. Eg held ad nemendur NIH eigi eftir ad fara i fleiri "visindaferdir" til Ålaborgar i vetur.

Tad er alltaf jafn gaman ad segja fra dønskusnilld minni. Fyrstu vikuna her vid skolann for eg ut ad hlaupa asamt fyrrnefndum Jepser. Eg spurdi hann hvad hann hefdi verid ad gera sidasta arid, skoli, vinna etc. Hann svaradi i sinu mesta sakleysi: "Jeg arbejdede på en lastbil." I minum otjalfudu eyrum heyrdist: "Jeg arbejdede som en lesbisk". Eg vissi ekki hvad eg atti ad segja vid tennan unga mann sem hljop vid hlid mer tannig ad eg stamadi ut ur mer: "Hvad?" Hann let gaminn geysa og sagdi:"Ja, det var skidekedeligt men eg fik god løn." Nu gat eg ekki setid lengur a mer og spurdi hvort ad hann hefdi unnid sem lesbiskur kvenmadur og hlotid fulgur fyrir. Hann rak upp stor augu en utskyrdi rolega fyrir mer ad hann hefdi keyrt vørubil en ekki verid kvenmadur fyrir adrar konur sidasta arid.

Snemmbunar afmæliskvedjur til Ørnu hans Ivars sem a afmæli a morgun.
Sidbunar afmæliskvedjur til Søgu hans Asgeirs Peturs* sem atti afmæli tann 6. tessa manadar.

Nu ætla eg ad bera after sun a minar skadbrenndu axlir.
Myndir koma bratt.

Hilsen

*Eg sagdi tetta bara tvi eg veit ad Saga tolir ekki ad vera kennd vid hann;)

Og videre...

2005-08-10T14:54:00.000-07:00

Eftir 318 minutna lestarferd fra Køben til Brønderslev rølti eg med 50 kiloin min (3 tøskur, bakpoki og gitarinn) upp i skola. A moti mer toku tvær glæsilegar stulkur sem reyndust svo vera kennarar vid skolann. Ønnur teirra, Marie, labbadi med mer um svædid og svo inn i herbergid mitt tar sem eg hitti herbergisfelagann minn, Kristian Sørensen. Hann er 21 ars gamall og er a løgreglubraut. Hann er mjøg hress gaur tratt fyrir aldur og "kunni" sma islensku; Sursadir hrutspungar en hann er strax farinn ad æfa sig a ordum eins og fidrildi, goda nott og Gudrun en hid sidastnefnda gengur hægast.

Eftir sma spjall vid Kristian fengum vid ad borda i fyrsta skipti i matsalnum. Maturinn kom tægilega a ovart, kjuklingur og allt møgulegt med tvi sem allt bragdadist frekar vel. Pabbi minn hefur ekki talad um annad en hve vondur danskur heimavistarmatur se sidustu trja manudina.
Ad loknum snædingi hittust allir i fyrirlestarsalnum tar sem kennarnir kynntu sig og nokkrir søngvar sungnir.

Svo byrjadi alvaran. Tveggja tima æfing tar sem allir krakkarnir voru saman. Tetta voru nu samt bara saklausar æfingar ætladar til tess ad kynnast adeins hinum krøkkunum, læra nøfnin teirra o.s.fr.

Fyrsta vikan er kynningarvika tar sem vid faum klukkutima kynningu a øllum føgum og allir fa ad profa sig i teim. I kynningunni a fagi sem kallast på dansk aktivitedsleder forum vid i skemmtilegan leik sem Tinglevfarar ættu ad tekkja, battle. I einum hlidarsalnum var tækjum og dynum radad um allt golf, folki skipt i tvø lid og svo var barist med boltum gerdum ur dagbladapappir og limbandi. Tetta er an efa einhver skemmtilegasti leikur sem eg hef profad og mæli eindregid med tvi ad Islendingar, og ta serstaklega TBR-ingar, tileinki ser tennan leik. Adrar skemmtilegar greinar eru t.d. adventure (veggklifur o. fl.), strandblak og floorbold (troud utgafa af bandy). En allt virdist to vera skemmtilegt her og hef eg tekid saman sma formulu til ad akvarda skemmtanagildi skolans:

Tinglev2 * 7,7 + 3

Danskan min er øll ad koma til en tad er hins vegar ønnur saga hvad vardar norskuna. Tad eru to nokkrir Norsarar her vid skolann sem tala bara sina norsku, mer og Dønunum til mikilla trafala. Serstaklega er framburdur teirra a K furdulegur. Teir segja t.d. ekki ikke heldur ishhe.

En nu tarf eg ad tjota, tad er komid ad mer ad fara i floorbold.

The Saga begins...

2005-08-07T22:19:00.000-07:00

Komid tid sael, kaeru lesendur tessa fyrsta blogs mins fra Nordjyllands Idræthøjskole (N.I.H.), i bænum Brønderslev i Danmørku.

Sagan min hofst sidastlidinn midvikudag tegar Thorarinn Sigurdsson, betur tekktur sem Doddi, og eg tokum kvøldflugid fra Keflavik til Kaupmannahafnar. Strax eftir lendingu forum vid med farangurinn minn, ca. 50 kg., a hotel Løven vid Vesterbrogade 30, einhverja 500 metra fra Hovedbanegården.

Fimmtudeginum, føstudeginum og brodurhluta laugardagsins vørdum vid a Strikinu tar sem hundradkallarnir fuku hægri, vinstri. Eftir ad hafa gengid strikid trisvar sinnum a laugardeginum benti Doddi svo skarplega a ad hjol virtust vera nokkud snidug samgøngutæki i hinni fløtu Kaupmannahafnarborg. En ekki var lafdi Lukka med okkur tvi øll hjol i Køben voru utleigd. Vonsviknir heldum vid heim a leid med ekkert nema brotnar vonir i farteskinu auk glorsoltins maga. En tad voru einmitt tessir glorsoltnu magar okkar sem leiddu okkur aftur i att ad Strikinu, heimili 49 kr. pizzahladbordsins. A leid okkar ad hladbordinu rakum vid augun i tvø leiguhjol med nøfnum okkar ritud a hnakka teirra. Vid bidum ekki bodanna heldur skelltum okkur a tessi virdulegu, raudu farartæki sem fluttu okkur um kongsins Køben tetta kvøld.

Leid okkar la fyrst nidur ad den Lille Havfrue. Eftir to nokkra krokaleid, søkum lelegra korta sem voru a styrum hjolanna, komust vid ad tjellingunni. Mer fannst hun lifa upp til allra teirra sagna* sem eg hef heyrt um hana, nema hvad ad hun er med tvær "lappir". Svo la leid okkar fram hja elsta kastala Kaupmannahafnar og mjøg flotta kirkju sem eg man tvi midur ekki hvad heitir. I kringum tessar glæsilegu byggingar var alls ekki sidur glæsilegur gardur, pryddur glæsilegum grodri, m.a. trjam sem a ensku nefnast Weeping Willows, og marmarastyttum af Poseidon, Hermes og mønnum sem efldu Danska konungsveldid med trælasølu (en tad var einmitt trælasalan sem skaffadi peninginn fyrir marmaranum i stytturnar af mønnunum sem stundudu trælasølu). Svo hjoludum vid medfram høfninni, fram hja Amilieborg og annarri glæsilegri kirkju ur gegnheilum marmara (einnig byggd med peningum trælasølunnar).

Ad hjola um Kaupmannahøfn i ljosaskiptunum tetta kvøld gaf mer allt adra syn a borgina. Eg held ad folk geri ser ekki grein fyrir tvi hversu glæsileg borg Køben er i raun og veru. Eg held ad eg se astfanginn af Køben

En nu tarf eg ad hætta. Eg segi meira fra N.I.H. seinna.

*Eg hafdi engar søgur af henni heyrt.